พันธนาการ (ชุดลอร์ด)

นี่เป็นเล่มแรกในซีรีส์หนังสือที่จะมีเนื้อหาคล้ายคลึงกันมาก ซีรีส์นี้จะมืดมนกว่าหนังสือเล่มอื่นๆ ของฉัน และอาจไม่เหมาะสำหรับทุกคน หนังสือเล่มนี้เป็นนิยายรักแนวดาร์กโรแมนซ์ เรื่องราวประเภทฮาเร็มกลับด้าน (หมายความว่าตัวละครหญิงในเรื่องนี้จะมีความสัมพันธ์กับผู้ชายมากกว่าหนึ่งคน) จะมีองค์ประกอบของบีดีเอสเอ็ม การละเล่นกับเลือดและมีด รสนิยมทางเพศเกี่ยวกับการสืบพันธุ์ และรสนิยมทางเพศแบบอื่นๆ การทรมาน การลักพาตัว และการกระทำรุนแรงอื่นๆ จะเกิดขึ้นในหนังสือเล่มนี้ โปรดถือว่านี่คือคำเตือนทริกเกอร์ของคุณ หนังสือเล่มนี้มีเนื้อหาที่อาจกระตุ้นความรู้สึกไม่สบายใจ (ทริกเกอร์) ได้ตั้งแต่ต้นจนจบ และฉันจะไม่ระบุรายละเอียดไว้ที่ตอนต้นของแต่ละบท หากคุณตัดสินใจที่จะอ่านต่อไป นี่คือคำเตือนของคุณแล้ว และฉันหวังว่าคุณจะสนุกกับเรื่องราวนี้

แองเจิล

ฉันหันมองข้ามไหล่เป็นครั้งที่ร้อยในช่วงครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามมา ฉันรีบเดินไปตามถนนที่พลุกพล่าน พยายามไม่สบตากับใคร ไม่อยากเป็นที่สังเกต การเป็นลูกสาวของหนึ่งในดยุกผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองเวรอสส์ทำให้ฉันเป็นที่จดจำได้ง่าย ไม่ใช่ว่าฉันอยากหนีออกจากบ้าน แต่ฉันควรทำอะไรได้อีกล่ะ ในเมื่อพ่อต้องการให้ฉันแต่งงานกับคาร์ลอส เด ลา ตอร์เร?

คาร์ลอส ซึ่งเป็นดยุกอีกคน ไม่เพียงแต่แก่กว่าฉันยี่สิบห้าปี—ทำให้อายุราวๆ พ่อของฉัน—แต่เขารู้จักฉันมาตั้งแต่ฉันยังเด็ก ทุกครั้งที่เขามาเยี่ยมพ่อแม่ของฉัน เขามักจะนำของเล่นและขนมมาให้จนกระทั่งฉันอายุสิบหกปี เขาก็เริ่มนำดอกไม้มาให้ ไม่นานหลังจากนั้น ของขวัญก็ถูกส่งมาที่คฤหาสน์ทุกสัปดาห์ ในขณะที่ฉันคิดว่ามันน่าขนลุกและไม่เหมาะสม พ่อของฉันกลับเริ่มคิดว่าการที่ฉันแต่งงานกับคาร์ลอสก็ไม่ใช่ความคิดที่แย่นัก

ฉันหยุดที่สี่แยก และก่อนจะข้ามถนน ฉันมองไปข้างหลัง หวังว่าคนของคาร์ลอสจะหาฉันไม่เจอ ถ้าพวกเขาหาฉันเจอ... ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าคาร์ลอสจะทำอะไรกับฉัน ฉันไม่เพียงแต่ต้องหาที่ซ่อน แต่ฉันต้องหนีไปจากเมืองเวรอสส์ หนีไปจากคาร์ลอส วันนี้

แม้กระทั่งตอนนี้ หกปีหลังจากที่พ่อพูดเรื่องที่ฉันต้องแต่งงานกับคาร์ลอสเป็นครั้งแรก ฉันก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะทำเรื่องแบบนี้กับฉันได้ ในขณะที่เหล่าดยุกพยายามเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ทุกคนก็รู้ว่าคาร์ลอสเป็นพวกซาดิสม์ที่ชอบทรมานผู้หญิงที่เขานอนด้วย วิธีการทรมานของเขารุนแรงมากจนเขาฆ่าผู้หญิงไปแล้วกว่าร้อยคนในช่วงสิบห้าปีที่ผ่านมา หรืออย่างน้อยข่าวลือก็ว่าอย่างนั้น สามคนในนั้นแต่งงานกับเขาในขณะที่เสียชีวิต เขายังคงมีอิสระที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบเพราะตำรวจและผู้พิพากษาของเมืองกว่าครึ่งถูกควบคุมโดยเหล่าดยุก ส่วนอีกครึ่งหนึ่งถูกควบคุมโดยเหล่าลอร์ด

ประมาณสามเดือนที่แล้ว พ่อเชิญคาร์ลอสมาทานอาหารเย็น ฉันหารู้ไม่ว่าคืนนั้นฉันจะกลายเป็นคู่หมั้นของเขา เมื่อแหวนถูกสวมเข้าที่นิ้วของฉันอย่างจำใจ ฉันตกตะลึงเกินกว่าจะพูดอะไรออกมา แล้วเขาก็พยายามจะจูบฉัน และมันต้องใช้ความควบคุมทั้งหมดที่มีเพื่อไม่ให้ตบหน้าเขา หลังจากคาร์ลอสกลับไป ฉันขอร้องพ่อ แม้กระทั่งอ้อนวอนไม่ให้บังคับฉันแต่งงานกับผู้ชายที่ฉันไม่ได้รัก แต่คำพูดของฉันก็ไร้ความหมาย

ฉันไม่ต้องการให้ใครมาบอกว่าชีวิตของฉันจะเป็นอย่างไรถ้าฉันต้องกลายเป็นภรรยาของคาร์ลอส มันคงเป็นปาฏิหาริย์ถ้าฉันรอดชีวิตผ่านวันครบรอบแต่งงานปีแรกของเราไปได้ และแค่ความคิดที่ว่าต้องนอนกับเขาก็ทำให้ฉันคลื่นไส้

“มันเป็นวิถีของเหล่าดยุก แองเจิล ลูกสาวคนใดก็ตามที่เกิดมาในตระกูลดยุกจะต้องแต่งงานกับคนในองค์กรของเรา คนที่ถูกเลือกโดยครอบครัวของเจ้าสาวในอนาคต พ่อเลือกคาร์ลอสให้เป็นสามีของลูก ลูกจะต้องแต่งงานกับเขา มีลูกให้เขา และเป็นการตอบแทน ลูกจะมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความหรูหรา” พ่อบอกฉันเมื่อฉันยังคงยืนกรานที่จะถอนหมั้น

ไม่ใช่ว่าฉันไม่ได้คัดค้าน “หนูไม่ได้รักเขานะคะ!” ฉันพูด แต่มันก็เหมือนสีซอให้ควายฟัง “แล้วพ่อก็รู้ว่าเขาทำอะไรกับผู้หญิงน่าสงสารเหล่านั้น! พ่อจะบังคับให้หนูแต่งงานกับเขาได้ยังไงคะ?”

พ่อหัวเราะ “ลูกคิดว่าพ่อรักแม่ของลูกตอนที่พ่อแต่งงานกับท่านหรือ? ปู่ของลูกบอกว่าใครจะเป็นภรรยาของพ่อ และพ่อก็เชื่อฟัง และเมื่อเวลาผ่านไป พ่อก็เรียนรู้ที่จะรักท่านมาก มันก็จะเป็นเช่นเดียวกันสำหรับคาร์ลอสและลูก และไม่มีหลักฐานว่าคาร์ลอสเป็นคนฆ่าพวกเธอ!”

แน่นอนอยู่แล้วว่าไม่มีหลักฐาน พวกดยุกกำจัดพวกเขาไปเพราะการ์โลสไม่เพียงแต่ทรงอิทธิพลมาก แต่ยังเป็นว่าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไปด้วย

พ่อของฉันรักแม่มาก และแม้กระทั่งตอนนี้ สิบปีหลังจากอุบัติเหตุอันน่าเศร้าที่พรากชีวิตแม่ไป พ่อก็ยังคงเสียใจกับการจากไปของท่าน แต่การ์โลสไม่เหมือนพ่อของฉัน ไม่เพียงแต่เขาจะไม่เคยรักฉัน แต่ฉันไม่สงสัยเลยว่าเขาจะทำร้ายฉันอย่างสาหัส

นับตั้งแต่ฉันหมั้นหมาย การ์โลสก็จำกัดการเดินทางของฉัน ฉันจะออกไปข้างนอกได้ก็ต่อเมื่อเขาอนุญาตเท่านั้น ถ้าฉันอยากจะเดินเล่นในสวน ฉันก็ต้องโทรหาเขาก่อน เขายังจ้างบอดี้การ์ดสองคนมาคอยจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของฉัน การไปซื้อของเคยเป็นเรื่องสนุก แต่ตอนนี้มันคือฝันร้าย

“เพื่อความปลอดภัยของเธอนะ มูเญก้า เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นคนสำคัญ หลายคนอยากจะทำร้ายเธอเพราะเธอเป็นคู่หมั้นของฉัน” การ์โลสบอกฉันในวันที่เขาจ้างบอดี้การ์ด

การ์โลสอาจจะทรงอิทธิพลและมีเส้นสายมากมาย แต่ฉันปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเขา ฉันวางแผนหนีมาหลายวันแล้ว และในที่สุด วันนี้ฉันก็สามารถลงมือทำได้เสียที

ด้วยเหตุผลว่าฉันต้องไปซื้อของสำหรับงานแต่งงาน ในที่สุดฉันก็ได้ไปห้างสรรพสินค้า เมื่อไปถึงที่นั่น มันก็ไม่ยากเลยที่จะหลอกคนของการ์โลส ฉันแค่แกล้งทำเป็นว่าประจำเดือนมาและปวดท้องอย่างรุนแรง พวกบอดี้การ์ดมีท่าทีเหมือนที่ฉันคาดไว้ไม่ผิด—ราวกับว่าโลกกำลังจะแตก ดังนั้น ฉันจึงทำเหมือนผู้หญิงทั่วไปที่กำลังมีประจำเดือนทำกัน—ไปร้านขายยาเพื่อซื้อผลิตภัณฑ์อนามัยก่อนจะไปเข้าห้องน้ำ ความวุ่นวายเล็กน้อยในร้านค้าใกล้ๆ ก็เพียงพอที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของพวกบอดี้การ์ดไปได้ชั่วขณะ และทำให้ฉันหายตัวไปในฝูงชนได้ การหาทางออกไม่ใช่เรื่องยากเลย และก่อนออกจากห้าง ฉันก็ทิ้งโทรศัพท์กับแหวนลงถังขยะ หลังจากกดเงินสดจากตู้เอทีเอ็ม ฉันก็โยนบัตรเครดิตทิ้งไปด้วย เพราะกลัวว่าจะถูกตามตัวเจอถ้ายังเก็บบัตรไว้กับตัว

เรื่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อประมาณหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว และตั้งแต่นั้นมา ฉันก็เดินเตร็ดเตร่อยู่ในเมือง คิดหาวิธีที่จะออกจากเมืองนี้ เงินที่ฉันมีไม่พอที่จะไปไหนได้ไกล โดยเฉพาะเมื่อการ์โลสกำลังตามหาฉันอย่างไม่ต้องสงสัย

ขณะที่ฉันกำลังข้ามถนน ฉันเห็นบางอย่างที่ดึงดูดความสนใจของฉัน—บริษัทอาลาเนสเทค—บริษัทเทคโนโลยีที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ

ฉันคิดว่าฉันอาจจะเพิ่งเจอทางแก้ปัญหาของฉันแล้ว

หลังจากสูดหายใจเข้าลึกๆ และลูบมือไปตามเสื้อผ้าเพื่อขจัดรอยยับที่อาจจะมี ฉันก็เดินเข้าไปในล็อบบี้ของบริษัทพร้อมกับกลุ่มพนักงาน

มีตู้ปลาขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง และมองเห็นปลาสายพันธุ์หายากแปลกตากำลังว่ายอยู่ข้างใน โต๊ะประชาสัมพันธ์อยู่ที่ส่วนในสุดของล็อบบี้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนเห็นฉัน และก่อนที่พวกเขาจะทันได้ถามว่าฉันเป็นใครและต้องการอะไร ฉันก็เดินตรงไปยังโต๊ะประชาสัมพันธ์ ผู้หญิงผมบลอนด์เล็บยาวสีชมพูคนหนึ่งนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

“สวัสดีค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นมองฉัน ฉันส่งยิ้มให้ดีที่สุดแล้วพูดว่า “ฉันขอพบคุณอาเลโกส รัปตูค่ะ”

เธอหรี่ตามองฉันลอดขนตาปลอมยาวเฟื้อย ราวกับกำลังพินิจพิเคราะห์ว่าฉันเป็นใคร “คุณได้นัดคุณรัปตูไว้หรือเปล่าคะ”

ฉันน่าจะรู้ว่าต้องนัดล่วงหน้า ถ้าฉันไม่จนตรอกขนาดนี้ ฉันคงไม่เดินเข้ามาในบริษัทนี้ตั้งแต่แรก แต่ฉันต้องพบอาเลโกสให้ได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม “ไม่ได้นัดค่ะ แต่ว่านี่เป็นเรื่องสำคัญนะคะ” ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าน้ำเสียงฉันฟังดูสิ้นหวังเพียงนี้

ผู้หญิงคนนั้นมองฉันอย่างขอโทษ “ขอโทษด้วยนะคะ ถ้าไม่ได้นัดไว้ จะพบคุณอาเลโกสไม่ได้ค่ะ”

ฉันจะเกลี้ยกล่อม...เอ่อ...

ป้ายชื่อของเธอบอกให้ฉันรู้ว่าเธอชื่อเชอร์รี่

“คุณอาเลโกสกับฉันเรียนมัธยมปลายที่เดียวกันค่ะ ฝากบอกเขาด้วยว่าแอนเจลิกา เฮอร์นันเดซมาขอพบ”

เชอร์รี่ดูไม่เชื่อ ก็ไม่โทษเธอหรอก “คุณไม่ใช่คนแรกที่พูดแบบนี้นะคะ ถ้าฉันได้เงินสักบาททุกครั้งที่มีผู้หญิงอ้างว่ารู้จักคุณรัปตู ป่านนี้ฉันคงรวยไปแล้วล่ะค่ะ”

เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ? อาเลโกสเป็นหนึ่งในผู้ชายที่รวยที่สุดในเมืองนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาทั้งโสด ทรงอิทธิพล และหล่อเหลา ผู้หญิงต่างรุมล้อมเขาราวกับผึ้งตอมดอกไม้

เมื่อฉันพูดว่า “ฉันไม่ได้อะไรจากการโกหกคุณหรอกนะคะ” เชอร์รี่ก็พ่นลมหายใจออกมา